Begin augustus.

De idee is ons de eerste keer in gedachten gekomen tijdens onze huwelijksreis door Griekenland en Turkije. ‘Zou jij het zien zitten om binnen een aantal jaar naar het buitenland te verhuizen en daar een ‘zuidelijk’ leven te leiden?’ Het antwoord is verscheidene keren door ons beiden positief bevestigd. Tijdens onze rondreis toetsten we spontaan de bezochte plaatsen aan onze verwachtingen. Na die zalige reis is dit idee nooit meer uit onze hoofden verdwenen. Ikzelf (en iedereen die mij een beetje kent, zal dit onmiddellijk beamen) vatte snel de koe bij de horens en begon een wekenlange zoektocht op het internet naar onze ideale bestemming.

Die zoektocht startte in Griekenland, maar al vrij snel werd duidelijk dat dit niet voor ons was weggelegd. Vermits wij een te verbouwen pand zochten, moest de lokatie gemakkelijk bereikbaar zijn. Frankrijk misschien? Het is een enorm cliché, maar La Douce France heeft nu eenmaal veel te bieden en blijft vanuit België toch gemakkelijk bereikbaar. Gezien de omvang van het land zijn we genoodzaakt om op voorhand een duidelijke keuze te maken betreffende de streek. Onze eisen: veel zon, authentiek te renoveren gebouw, rustig gelegen, mooi stuk grond, grote bewoonbare oppervlakte (>500m2) én betaalbaar. Al snel was duidelijk dat dergelijke eigendommen moeilijk te vinden zijn. Na goed zoeken had ik op enkele weken tijd een eerste lijstje verzameld van een vijftal interessante panden, gelegen in de Lot (noorden van de Midi-Pyrénées).

Eind augustus.

Ik heb samen met Inge een verlengd weekend naar de Lot gepland. Ik heb ervoor gezorgd dat we daar verschillende eigendommen kunnen bezoeken. Gezien wij nog nooit in deze streek hebben rondgetoerd, leggen we onze verwachtingen niet te hoog. Zaterdagmorgen bezoeken we samen met een makelaar het eerste eigendom. Het betreft een oude authentieke schuur met bijgebouw op en met 1,5 hectare grond. Prachtig gelegen op een westelijk georiënteerde helling met subliem uitzicht over het hellend landschap en de stad Turenne. De schuur is opgetrokken uit plaatselijk ontgonnen kalkzandsteen en heeft een potentiële bewoonbare oppervlakte van 600m2. Het is ons al snel duidelijk dat dit renovatieproject een niet te onderschatten omvang heeft.

De omgeving van het dorpje Sarrazac is onbezoedeld en echt ‘frans’. Ik ben onmiddellijk verkocht en vind het niet meer nodig om nog andere gebouwen te bekijken. Inge relativeert de ontdekking. Samen hebben we tijdens dat weekend een vijftal eigendommen bezocht: een oude watermolen nabij Figeac (jammer van de ligging nabij een drukke autoweg), een gelijkaardige schuur rond Figeac (onaantrekkelijk platteland) en een authentiek huis plus schuur aan de rand van een groot bos (mooi, maar te afgelegen).

Terug thuis alles nogmaals goed op een rijtje gezet. Willen we dit echt? Hebben we er de nodige inspanningen voor over? Is het financieel haalbaar? Zijn we wel ‘goe’ bezig?

Vrij snel was onze beslissing genomen een bod te doen op de schuur te Sarrazac. Echter voor dit project (i.e. omvormen van een schuur tot woonhuis en chambres d’hôtes) is een bouvergunning noodzakelijk. Dus extra info inwinnen omtrent mogelijkheden en verplichtingen bij verbouwing in het departement van de Lot is een absolute noodzaak. Gelukkig hebben we een koppel knappe architecten (Sofie en Filip) aan onze kant staan die deze uitdaging met ons wilden aangaan.  Een onderzoek en opmeting ter plaatse drong zich op.