Om 23u30 pikken we de volgeladen aanhangwagen aan. Dit keer voeren we een lading materiaal mee voor de vloerverwarming op de eerste verdieping. Mijn vader heeft sinds enkele dagen last van een verrekking aan de schouder en we hopen dat dit hem niet te veel parten zal spelen de komende week (achteraf vertelde hij ons toch schrik te hebben gehad om niet te kunnen werken…). Na een vlotte nachtrit laden we rond 9u00 een extra betonnen draagelement bij Baffet Matériaux. Ik heb bij de berekening van de lintelen geen rekening gehouden met de in te werken ijzeren poutrel als steun voor de draagmuur bovenop. Voor de eerste keer dit jaar wordt de maaier terug bovengehaald. Het is schitterend weer en we genieten van ons plekje in LDF. Ozibou.

Zondag verwerken we de ijzeren poutrel in de vloer. Het vraagt heel wat pas- en meetwerk om de balk op zijn plaats te krijgen. We merken bovendien nu pas dat er niet één maar twee extra betonnen lintelen nodig zullen zijn om het vloerdeel volledig te kunnen dichten. Gelukkig belooft Baffet ons dat ’s anderendaags het extra draagelement kan worden afgehaald. Het is schitterend zomers weer wanneer we om 15u de benen onder tafel schuiven voor een lekkere voorjaarse BBQ. Nadien gaan we, tevergeefs, op zoek naar een lokaal café waar Parijs-Roubaix wordt uitgezonden. We komen van een kale reis terug thuis en vernemen iets later dat Cancellara (en niet Tom Boonen…) erin geslaagd is de befaamde ‘dubbel’ binnen te halen. Sjiek!

Maandag werken we verder aan de potten en balken. Gelukkig helpt Inge de ganse dag mee bij het plaatsen van de betonnen lintelen. Inge en mijn vader plaatsen de op maat verzaagde betonnen lintelen op de juiste plaats; ik plaats vervolgens de vulstenen. Tegen de avond ligt dan ook het 6de en 7de compartiment dicht. Dinsdag starten we met de egalisatie van de oude dwarsmuur voor opleg van de draagbalken: ons werk bestaat opnieuw uit kappen, breken en terug opmetselen. Nu pas wordt duidelijk hoe schuin de oorspronkelijke schuurvloer lag… de grootste gaten vullen we meteen op met beton zodat de muur zijn stevigheid behoudt.

Woensdag plaatsen we de kleinste betonbalkjes in het 8ste en laatste deel. Doordat we bij het egaliseren van de muur hier en daar een grote rotsblok hebben laten zitten, vraagt het aanwerken van de vloerelementen wel wat extra werk. ’s Avonds is ligt de volledige schuurvloer dicht. Wie had dat vorige jaar durven denken?
Donderdag beginnen we met enige tegenzin aan het plaatsen van de afvoer- en ventilatieleidingen die deels in de bestaande zijmuren moeten worden ingewerkt. Opnieuw breek- en kapwerk inderdaad. We denken verschillende keren terug aan de meters afvoerbuis die we tijdens de loodzware grondwerken hebben geplaatst. ’s Avonds zijn de beide standleidingen geplaatst; in vergelijking met de vorige dagen in het resultaat niet echt dermate spectaculair, dat niet…

Daags nadien werken we opnieuw hard door: we herstellen de gaten in de oude zijmuren en zorgen ervoor dat de muur op alle plaatsen voldoende hoog is opgemetst. Tegen de middag kan ik de eerste helft volledig dichten met PU schuim. Enkele uren en verschillende kuipen beton en kalkmortel later, is ook de andere helft afgewerkt. Vooraleer we daags nadien met het plaatsen van de betonnetten kunnen starten, meten Inge en ik volgens plan alle ruimtes uit. Niet nodig te vertellen dat dit niet zo evident was: schuine muren en structuren zijn mooi, maar zeer moeilijk uit te zetten in een bestaande ruimte.
Mijn vader besproeit ondertussen de brandnetels met een hopelijk laatste dosis selectief herbicide. We zien duidelijk dat de brandnetels stillaan plaats moeten ruimen voor andere kruiden (oa. paarse dovenetel, paardenbloem en verschillende grassen) en hopen dat dit de laatste mokerslag is. Daarna is het definitief gedaan met chemische bestrijding! ’s Avonds gaan we uit eten naar Restaurant Au Vieux Four in Les-Quatre-Routes-du-Lot. Lekker!

Op onze laatste dag starten we met het plaatsen van de wapeningsnetten. Gelukkig hebben we nog enkele netten op overschot, want aan de poort blijkt dat we enkele netten tekortkomen. We zijn de ganse namiddag in de weer met het binden van de netten. Mijn vader plooit nadien een 100-tal zijdelingse ankers; die ankers moeten om de 60cm bijkomend aan de wapeningsnetten worden vastgemaakt. Gezien we alles in gereedheid moeten brengen voor een vroeg vertrek, kunnen we slechts een derde hiervan effectief vastbinden. ’s Avonds sluiten we de geweldige werkweek af met een etentje bij Au Hazard Balthazard te Martel.

We hebben er opnieuw een schitterende week op zitten en kijken alweer uit naar de volgende keer…!!!