Na een vlotte rit komen we met een deel van de tweedehands aangekochte steigerelementen en -planken aan in Sarrazac. We zijn blij te zien dat alles er nog bij ligt zoals we het begin november hebben achtergelaten. Het is koud en de ondergrond is hard bevroren. Deze week logeren mijn ouders en ik in het hotel Auberge de Cartassac op een steenworp afstand. Mijn moeder vond het toch iets te koud om in de caravan te slapen, en ik was hun welgekome gast. Mijn vader en ik gaan meteen aan de slag; we moeten voor 12u met een lege aanhangwagen in Point P geraken voor de aankoop van zand-grind mengsel, cement en kalk. Dit moet ons in staat stellen om tegen dinsdag de muur aan poortzijde volledig op niveau te brengen. ’s Namiddags breken we een deel van de te hoog geplaatste stenen uit en brengen we versterkingen en herstellingen aan zodat we daags nadien de resterende grote blokken zonder gevaar kunnen verwijderen. ’s Avonds gaan we uit eten in Le Vieux Séchoir (mijn vader laat verstaan dat hij de gésiers voor enkele maanden zal mijden…).

Zondag werken we verder aan de muur. Na uitbraak van de resterende rotsblokken, bouw ik de muur terug op met originele stenen. De metselspecie bestaat dit keer uit een mengeling van zand en kalk (kalk is uitstekend voor het metselen van harde materialen en weerstaat veel beter aan spanningen). ’s Middags eten we lekkere Gentse waterzooi. Na de middag gieten we de spouw tussen beide muren op met beton. De bovenzijde maken we mooi vlak met behulp van een extra laagje mortel. Terug op hotel is het toch even wennen aan de luxe van een warme douche en TV, maar ik ben blij dat we net nu in het hotel logeren: we kunnen supporteren voor de Franse ploeg op de Olympische winterspelen in Vancouver… Toppie!

Maandag metselen we de gaten in de orginele buitenmuren dicht. De afbraak van de schuurvloer heeft zo her en der zijn sporen nagelaten… Bovendien moeten we de langse muren ter hoogte van de ingegoten betonbalken één steen verhogen om uitstromen van het beton te vermijden.

Dinsdagmorgen wordt rond 9u de eerste vracht van Baffet Matériaux geleverd. Gelukkig wil de chauffeur op onze vraag de materialen bovenaan de schuur afladen (nvdr: de bodem is nog steeds hard bevroren, anders was het onmogelijk geweest de helling op te rijden). De eerste vracht bestaat uit 160 betonnen liggers (goed voor een 10-tal ton) en enkele palletten vulstenen. De vulstenen zijn speciaal op onze vraag geleverd vanuit Toulouse; de firma Séac-Guiraud produceert thermisch en akoestisch isolerende vulstenen die opgebouwd zijn uit een OSB-plaat en een laag polystyreen van 15cm. Na de middag wordt de tweede lading geleverd: een 10-tal palletten Seacbois en een forse lading betonstaal. Tijdens de late namiddag plaatsen nog enkele betonnen liggers en vulstenen. De betonnen liggers moeten stuk per stuk perfect op maat worden afgezaagd: meer nog, de wapeningen van de liggers moeten idealiter enkele centimeters uitsteken aan beide zijden, waardoor elke uiteinde telkens twee maal moet worden doorslepen. De vulstenen plaatsen is kinderspel. De eindplaatjes (i.e. les tympans) moeten normaliter worden vastgezet met bijgeleverde pluggen, maar ik ben niet tevreden over de vasthechting en besluit gebruik te maken van PU-schuim. Achteraf gezien een goede zaak!

Woensdag en donderdag werken we verder aan de plaatsing van de betonliggers en vulstenen. Mijn moeder is maar al te enthousiast om ons bij dit werk te helpen. En het moet gezegd, met drie loopt het werk als een trein… Donderdagavond zijn reeds 4 van de 8 vloerdelen gedicht.

Vrijdag vatten we een risicovol werk aan dat nare herinneringen oproept. De aandachtige lezer herinnert zich misschien nog het ongeluk van afgelopen zomer: een zware draagbalk werd toen uit de muur gerukt en trok een deel van de oude draagmuur weg. De hielbreuk die mijn vader aan het ongeval overhield is momenteel genezend… De draagbalk boven het derde poortje is als gevolg van bovenstaand voorval meer dan 10cm uit de muur getrokken. Om deze terug op zijn plaats te krijgen moest het volledige, verplaatste muurdeel worden afgebroken. Als ware archeologen, breken we de stenen één voor één uit en plaatsen deze op de grond in het passend patroon. Met behulp van onze kraan duwen we de balk uiteindelijk perfect terug op zijn plaats. De reconstructie van de muur kan beginnen… we doen er enkele uren over, maar het resultaat mag er zijn. De muur is een perfecte kopie van wat het ooit was. En de herinnering aan het voorval van enkele maanden terug kunnen we nu definitief opbergen…

Zaterdag doen we er alles aan om ook het vijfde vloerdeel volledig te dichten. Het wordt opnieuw een lange dag, maar we zijn maar wat fier op de verwezenlijkingen van afgelopen week als we daags nadien de poort achter ons dichttrekken. Nog drie vloerdelen te gaan…

Het begint te kriebelen… en het mag ook wel, want morgennacht vertrekken we voor de eerste keer in 2010 naar onze vaste stek in Sarrazac. Een weekje de lente tegemoet.

Het heeft wat voeten in de aarde gehad om de bestelling en levering van de 250m² plancher hourdis (potten en balken) tijdig in orde te krijgen, maar gezien we beroep doen op onze vaste leverancier hebben we er alle vertrouwen in dat op dinsdag de lading zal worden afgeleverd. De reden waarom ik voor de tussenverdieping SeacBois M1 panelen heb gekozen ligt voor de hand: vlot verwerkbaar, licht en superisolerend (de vulstenen bestaan uit een OSB-plaat en 15cm dikke polystyreen). Bovendien wordt het bevestigen van een vals plafond in de kamers met dit systeem ‘kinderspel’…

We zullen volgende week onmiddellijk merken hoe vlot het leggen van deze vloerelementen vordert. We hebben er alvast veel zin in om er een lap op te geven. Binnenkort meer.