Na 3 jaar studie heb ik begin juni aan de Université du Vin de Suze-la-Rousse samen met een 20-tal collega studenten het eindexamen (een 7-tal in totaal: 4 mondelinge, 3 schriftelijke) Sommelier-Conseil afgelegd. Het was een zeer intense week: elke dag les van ’s morgens tot ’s avonds en vanaf donderdagavond telkens enkele examens.

En… ik ben geslaagd, jawel, met grote onderscheiding. Whoehoe!! Na de vele uren studie en de grote inspanningen voor de realisatie van mijn eindwerk (met dank aan Christelle en Thomas!) is dit een groot geschenk…

Proclamatie is gepland op vrijdag 20 november in de gebouwen van Syntra Gent. Allen daarheen!

Het eerste slot van onze zomervakantie is aangebroken. Het is zoals altijd een rush om tijdig aan alle materiaal te geraken; dit keer maak ik vrijdagavond na het werk nog een rit van 450km om in het verre Nederland 100m staalkabel en de bestelde bouten, moeren en boren af te halen (i.e. de ijzerhandel waar ik in het Gentse normaal om dat soort zaken ga, kon tot mijn verbazing geen van de benodigde materialen leveren…). Ik ben nog maar net terug thuis of mijn ouders staan vertrekkensklaar aan onze deur. Mijn grootmoeder (82 jaar ondertussen) en moeder zullen ons de eerste week gezelschap houden. Inge komt een weekje later aan tesamen met 3 bevriende koppels. Onze aanhangwagen is wederom zwaar geladen. Na enkele tientallen kilometers worden we aan het slingeren duidelijk gewaar dat het gewicht van de lading niet goed verdeeld is. Er zit niets anders op dan halt te houden en de lading te herverdelen. De rest van de rit verloopt vlekkeloos. Geen file te bespeuren.

We treffen onze schuur aan onder een prachtig blauwe hemel en zijn verwonderd over de immense groeikracht van het gras en onkruid. De klassieke opkuis duurt dit keer een volledige dag. De weide blijkt intussen reeds gemaaid en het brandnetelveld werd bespoten. Eén keer besproeien volstaat duidelijk niet, want de hardnekkigste wortelstokken doen reeds de eerste nieuwe scheuten uit de grond schieten. Misschien toch een tweede keer behandelen? Ik ben persoonlijk (hoe kan het ook anders als bioloog) tegen elke vorm van chemische behandeling, maar het ontbreekt ons momenteel jammergenoeg aan tijd om het volledige veld manueel te rooien (begin dit jaar hebben we bij wijze van test een strook van 1 op 10m gerooid met behulp van onze cultivator, maar desondanks het positief resultaat kunnen we onze tijd daar momenteel niet verder aan besteden… we willen vooruit met de bouw!). Even schabouwelijk is het gesteld met onze wijngaard: de palen steken nog net hun kop boven het lange gras uit, de staaldraad hangt er wezenloos slap bij en de druivenstokken spelen verstoppertje in het dichte gras. Vermits het komende dagen schitterend weer wordt en wij wel wat vitamine D kunnen gebruiken, besluiten mijn vader en ik vooreerst de wijngaard op te frissen. Om niet alle gras met de bosmaaier te lijf te moeten gaan, gebruiken we de tractor met weidebloter om de klus te klaren. Gemengd succes: de weidebloter slaat een groot deel van het gras plat zodat we het achteraf alsnog moeten maaien. Niet het meest ideale gereedschap dus! De rest van de opkuis gebeurt met het nodige vochtverlies en levert uiteindelijk een bomvolle aanhangwagen hooi op. Zondagavond gaan we uit eten in Auberge de Cartassac (i.e. het hotel op wandelafstand waar mijn moeder en grootmoeder logeren). We kiezen dit keer enkele gerechten van de kaart en zijn aangenaam verrast.

Maandag en een groot deel van de dag erop voltooien we de vorig jaar gestarte werken aan onze petanquebaan. De tweede week krijgen we enkele bevriende koppels op bezoek en ik zou het maar al te leuk vinden om met hen een spel petanque te kunnen spelen op onze afgewerkte baan. Gelukkig krijg ik dit keer met het nodige geduld de vorige jaar in der haaste ingegraven rotsblok uit de grond. Om ervoor te zorgen dat de natuurstenen muur niet te hoog wordt, graven we nog een deel van de grond (en bijhorende rotsen) van het hoger gelegen gedeelte uit. Nadien voeren we met behulp van onze tractor ruim 2 ton kalkzand (afkomstig van de dichtstbijgelegen carrière) naar de petanquepiste. We zijn maar wat fier op onze eigenste petanquebaan… Na de werken genieten we van huisgemaakte rijstpap op grootmoeders wijze. Dinsdagnamiddag starten we met het uitpassen van eerste twee kamers. Deze draagmuren willen we tegen het einde van de week opgetrokken hebben zodat we volgende week kunnen starten met de eerste afbraakwerken van de schuurvloer. ’s Avonds uit eten naar onze favoriete pizzeria in Collonges-la-Rouge.

Woensdagmorgen word ik wakkergebeld: onze lading staal is reeds ter plaatse. Een dag te vroeg. De met onze bevriende boer gemaakte afspraken om donderdagmorgen te helpen met het afladen van de stalen balken vallen in het water. We rijden in allerijl naar Claude om hem te vragen of hij het mogelijk acht ons binnen het uur te kunnen helpen. Vriendelijk als hij is, komt hij ons een uurtje later met tractor en kar ter hulp. Het is een serieuze onderneming om de perfect ineen gepuzzelde balken in delen te kunnen afladen. Vermits de vrachtwagen niet tot aan de schuur geraakt moeten we balken in twee etappes tot aan de schuur krijgen. Om 13 uur is de klus geklaard. Een succes. Met grote dank aan Claude! Vermits we ons hadden voorgenomen om tegen de avond de eerste paslaag voor de muren te hebben uitgemetst, werken we door tot 23u.

Donderdag kunnen we starten met het lijmen van de draagmuren. We zijn meermaals verheugd over de keuze van materiaal en lijmtechniek. De muren op traditionele manier metselen zou ons zeker twee tot drie keer zoveel tijd hebben gekost. ’s Avonds gaan we uit eten in Au Hazard Balthazar te Martel. Een plek waar wij steeds met plezier terugkeren.

Gezien zaterdag onze vrienden aankomen willen mijn vader en ik kost wat kost vrijdag de muren afwerken tot plafondhoogte. Met de nodige volharding slagen we in ons opzet en we kruipen pas na middernacht ons bed in.

Zaterdag ben ik nog maar net uit de veren of ik zie een zilvergrijze Audi met dakkoffer Masponchet oprijden. Els, Koen en kleine Tuur hadden er een vlotte (op Parijs na) nachtrit opzitten. Liesbeth, Niki en dochter Lotus arriveren een uurtje later (alle Red Bulls ten spijt had Niki de afslag in Orléans gemist…).’s Morgens nemen we afscheid van mijn moeder en grootmoeder. Mijn grootmoeder heeft er een leuke vakantie opzitten (met dank aan haar dochter). In de loop van de dag wordt de petanquebaan meermaals getest en goed bevonden. De bijhorende pastis wordt gesmaakt. Inge heeft minder geluk en komt, na een rit van 13u, pas aan rond 21u30.

Zondagmorgen ben ik vroeg uit de veren voor mijn deelname aan de mountainbiketocht van Strenquels. Het parcours is volledig gewijzigd ten opzichte van vorig jaar: de 52km kronkelt langs de Dordogne en ik kom op enkele locaties met adembenemende vergezichten. ’s Namiddags gaan we met Niki, Liesbeth en Lotus naar de rommelmarkt in Turenne. Nog diezelfde namiddag beginnen mijn vader en ik aan de afbraak van de oude plankenvloer op de hooizolder. We breken de tweede laag grenen planken uit die destijds werd aangebracht om schade door het draaien en keren van de karren te voorkomen. Het is snikheet en de douche achteraf is een welgekomen verfrissing. ’s Avonds gaan we met z’n allen uit eten in Le Collongeois.

Maandagvoormiddag voeren we enkele voorbereidende klussen uit om de afbraak van de vloer in alle veiligheid te kunnen laten verlopen. We willen bij de uitbraak van de vloer immers niet het risico lopen dat de spanten zich zouden ‘zetten’. Met een handtakel en een 8mm dikke staalkabel spannen we de spanten bijeen; om zakken van het spant te voorkomen plaatsen we eveneens dubbele schoren. De namiddag wordt de meest zweterige en Owen stoffige dag van ons verlof: alle oude planken moeten eraan geloven. Tegen het moment dat Bernard, Mildred, Mauro en Owen aankomen hebben we ruim 100m² eiken plankenvloer uitgebroken. De oude planken zijn vuil en de hoeveelheid stof is enorm; de 110 jaar dienst als hooizoldervloer laat zich duidelijk merken… ’s Nachts worden we getrakteerd op een immens onweer. Het water gutst met bakken uit de hemel en de lichtflitsen zijn niet te tellen. Bernard en Mildred moeten ’s nachts uitrukken om hun tent windvast te maken. Gelukkig blijft de waterschade binnenin de tent beperkt. De door de raam- en deuropeningen binnengewaaide regen laat grote plassen na in onze schuur.

Dinsdag is een rustdag gepland: mijn vader en ik gaan met Bernard en Niki in de buurt van Limoges naar de Ronde van Frankrijk kijken. Wat ik vooral onthoud: honger, lang wachten en immens veel volk. Wat dom van ons dat we er niet aan dachten voordien het nodige proviand in te slaan om de middag door te komen. Neen, in Frankrijk geen braadworsten en mobiele tapkranen… niets daarvan. We moesten onze honger dan maar stillen door te gluren naar de gevulde frigoboxen van onze buren. Meer dan 5 minuten heeft de passage op de muggenbeet van 4de categorie niet geduurd. Onze rit huiswaarts al meer dan het 20-voudige… Hoe hadden zoveel mensen de weg naar die éne passage gevonden? Ongelooflijk. In de late namiddag (genoeg gerust) breken we met de hulp van Bernard de eerste eiken draagbalken uit. We willen de balken zoveel als mogelijk in hun geheel uitbreken zodat ik die achteraf eventueel aan derden kan doorverkopen. Doordat sommige balken meer dan 30cm in de muur zijn ingewerkt verloopt dat niet altijd even vlot. ’s Avonds liggen de eerste drie balken van ruim 150kg in de aanpalende garage.

Woensdag bieden Koen, Niki en Bernard hun helpende handen aan! Na een gezamenlijk ontbijt starten we met het verplaatsen van de stalen balken: om diefstal te voorkomen willen we de balken binnen in legvolgorde plaatsen. De balken die pas gebruikt zullen worden voor de verdieping in de hooizolder stockeren we in onze kampeerschuur. Voor de twee HEB200-poutrels roepen we noodgedwongen bijkomende hulp in van Mildred en Inge. Zeven man sterk slagen we er uiteindelijk toch in ook de zwaarste balken binnen te stockeren. Een succes. Na de middag breken we nog 7 zware eiken draagbalken uit. Mijn vader neemt ondertussen de nodige voorbereidingen om de sokkels te kunnen gieten naast de spantkoppen. Terwijl de hotelgasten genieten van een welverdiende plonsbeurt, breken Bernard, mijn vader en ik nog snel de laatste 3 losliggende balken uit. Klus geklaard. Een welgemeende “dank u wel” aan alle helpende handen!

Donderdagmorgen helpt Koen ons nogmaals om de resterende kortere balken uit te breken. Om de stabiliteit van het derde spant niet te ondermijnen, zagen we deze balken langs het vastzittende deel door met de kettingzaag. Nadien trachten mijn vader en ik de vrijgekomen nissen in de natuurstenen muur zoveel als mogelijk te ontstoffen. Een letterlijk adembenemende klus! Na de middag vertrekken Bernard, Mildred, Mauro en Owen naar een camping langs de Dordogne. Wij beginnen aan het opmetsen van de vrijgekomen draagmuren. Heel veel zaag- en slijpwerk, want voor de eerste keer plaatsen we een linteel boven de binnendeur en moeten we de nodige ruimte vrijhouden voor het gieten van de gewapende betonsokkels. Maar goed dat we ’s avonds op tijd moeten stoppen om met Koen, Els, Tuur, Niki, Liesbeth en Lotus uit eten te gaan naar Le relais du Quercy in Meyssac. Een geslaagde avond. Tijdens de terugrit naar Sarrazac worden we opnieuw getrakteerd op een flitsend warmteonweder.

Vrijdagmiddag nemen we afscheid van de hotelgasten. Ook zij hebben er een mooi verblijf op zitten en, als we hen mogen geloven, komen ze zeker en vast terug. Tot een stuk in de namiddag metsen we de tweede draagmuur tot het gepaste niveau op. Nadien plaatsen we de bekistingspanelen zodat later op de avond beide betonsokkels kunnen worden gegoten. Naast de spantvoeten worden beide gaten op het goede niveau gebracht zodat ook daar de nodige betonsloffen kunnen worden gestort. Omdat ik niet wil dat de betonsloffen later in de kamers zichtbaar zijn, maken we voor beide sloffen een ingewerkte couffrage. Het kost wat tijd om de grillige vorm van de stenen zo goed als dicht te krijgen. Het wordt nog even op de tanden bijten, want ik wil vandaag alle vier de sloffen gegoten hebben, zodat we morgen de eerste poutrel kunnen plaatsen. Pas iets na 23u gaat het licht in de schuur uit. Inge is zo lief geweest tot dan te wachten met het avondeten.

Zaterdag is de langverwachte dag aangebroken. Eindelijk kunnen we de eerste twee stalen balken op de draagmuren plaatsen. Met behulp van een dubbele stelling, enkele stevige eiken balken en een kettingtakel lukt dit aardig. Tegen 15u liggen beide delen op de muren. Na wat schuif- en paswerk kunnen we gaten voor de bevestiging van de gelaste metalen hoekprofielen boren. Met de aangekochte magneetboormachine en bijhorende kernboor lijkt het staal wel boter… Een plezier om zo te kunnen werken! Om de 16mm dikke houtdraadbouten in de harde eiken spantvoeten te kunnen draaien, vet ik de bouten en boorgaten vooraf in. Zelfs dat volstaat niet altijd om de bouten in één beweging volledig aangedraaid te krijgen. Het is 19u15 wanneer we onze eerste geplaatste stalen ligger kunnen bewonderen. De voldoening is groot. Om dat te vieren gaan we een cocktail drinken in Le Collongeois…

Zondag en maandag (onze laatste dag) ruimen we de werf op. Diezelfde dag voeren we nog een dertigtal kruiwagens grond vanuit de betonbak naar de weide. Zo kunnen we tijdens ons tweede zomerbezoek de verzaagde planken netjes in de betonbak stapelen. Zondagavond gaan we uit eten in Hostellerie Belle-Rive in Gagnac-sur-Cère. Dit restaurant kreeg voor 2009 een BIB Gourmand, en dat wilden we voor Inges verjaardag wel eens uitproberen. Een lekker diner, dat zeker, maar niet vergelijkbaar met de BIB Gourmands die we in België gewoon zijn. Maandagmorgen werken we de petanquebaan af; door het zware onweer zijn de zijwanden hier en daar afgebrokkeld. We gebruiken de uitgegraven stenen om de muren te bedekken. Zien of dat een definitieve oplossing biedt. We sluiten onze vakantie af met een laatste zware vracht richting containerpark. Een douche en 8u later, staan we blij en voldaan terug op Belgische bodem. Onze lichamen zijn moe en kunnen enkele weken bureauwerk zeker en vast gebruiken. Of toch, dat het maar snel eind augustus is…