Deze middag heb ik onze nieuwe bouwaanvraag op de post gedaan. Ruim 2kg aan papier en een vette rekening voor de aangetekende zending van de envelop. Laat ons hopen dat dit dossier de doorbraak mag betekenen in onze administratieve vergunningskweeste…

Het aftellen is begonnen: nog 90 dagen… Duimen maar!

Donderdag net na de middag onmiddellijk halt gehouden bij GMF in Brive om onze brandverzekering af te sluiten. We waren ogenblikkelijk aan de beurt en tot onze verbazing verliep alles wonderbaarlijk vlot… tot de betaling aan de orde was. Mijn Visa kaart bleek niet internationaal te zijn! Ah, wat baten kaars en bril… Enige resterende betaalmogelijkheid: Mandat Cash. Wij dus als de bliksem geld afhalen, naar het postkantoor en daar cash betaald in ruil voor een Mandat Cash papiertje. Dit gold als betalingsbewijs. Onze Franse eigendom is officieel verzekerd!
Na een korte wandeling door het centrum van Brive (echt de moeite waard!) naar het gemeentehuis van Sarrazac om onze gewijzigde bouwaanvraag te overhandigen. De secretaris ontving ons en de bouwaanvraag met open armen. De burgemeester nog even gegroet en op weg naar Mas Ponchet.

Na een deugddoende nacht in onze gezellige caravan zijn Inge en ik begonnen aan het verbranden van het reeds te drogen gelegde snoeiafval. Onze buurman was ons tussendoor komen bezoeken en had ons uitgenodigd voor de koffie. Het verplaatsen van de grote hoeveelheden takken en bramen vlotte goed en vergde de nodige kracht en handenarbeid. Rond 13 uur 30 snel de propere kleren aan en op de koffie. Gelukkig hadden we ons voorzien op dit bezoek en een presentje uit België meegebracht (enkele trappisten en chocolade). Het werd een zeer aangename kennismaking en Georgette, want zo heette onze buurvrouw, vond het super dat wij zo vlot met haar in gesprek konden treden. De namiddag was snel gevuld met het vervolg van onze écobuage. Tot Joseph, onze buurman, een boodschap van de burgemeester overbracht: “C’est urgent! Monsieur le maire a demandé de vous rendre si vite possible à la mairie!”. Zo gezegd, zo gedaan. Binnen de 5 minuten stonden we bij onze burgemeester. Onze gewijzigde bouwaanvraag kon niet worden geaccepteerd; éénmaal de bouwvergunning is afgekeurd, kunnen geen wijzigingen op deze bouwvergunning worden aangevraagd. Er zit niets anders op dan een nieuw bouwaanvraagdossier in te dienen! Opnieuw bijkomend papierwerk en oponthoud! De burgemeester voelde zich duidelijk geambeteerd en hoopte dat dergelijke bureaucratie niet exclusief Frans was. Wij stelden hem gerust…
Eerder op de dag hadden we ook telefoon gekregen van een Nederlands koppel. Zij hadden in de buurt ook een huis gekocht en waren via Ozibou met ons in contact gekomen. We spraken die avond bij hen af en hadden een gezellige babbel over het Franse reilen en zeilen en beider toekomstplannen.

Vrijdag hadden we om 10 uur aan de PMU bar in Martel afgesproken. Céline en Hervé wachtten er ons op voor de start van een onvergetelijk parapente avontuur. Op een boogscheut van onze schuur bevonden zich immers verschillende interessante parapente hellingen (en dito scholen). Tijdens de voormiddag kregen we een beknopte uitleg over meteo en uitrusting. Daarna werd onze conditie zwaar op de proef gesteld. Tientallen keren liepen we de matig aflopende grasvlakte op en af, met de hoop enkele seconden gedragen te worden door de parapente. ’s Namiddags maakten zowel Inge als ik een duovlucht met Hervé. Prachtige ervaring die we deze zomer zeker verderzetten!
Vrijdagavond was ons derde bezoek gepland. We werden vriendelijk ontvangen door onze Engelse buren (een koppel, medio 30, met 2 kinderen (2 en 6 jaar)). Zij kochten vorig jaar in Mas Ponchet een gelijkaardige, doch halfopen schuur en zijn momenteel volop aan de verbouwing bezig. Ze vertelden ons over hun opgedane ervaringen en informeerden over onze plannen en timing. Inge viel ter plekke bijna in slaap; had de dag parapente dan echt zoveel energie gekost? Het moet gezegd dat we de volgende morgen iets langer dan gewend ingedommeld bleven.

Zaterdag werd de aanpalende garage onder handen genomen. Een grote ruimte (55 m²) die vooral als plaatselijk stort voor klein, niet gevaarlijk afval werd gebruikt. Enkele uren (en veel stof) later was alle afval gesorteerd. Klaar voor transport naar het dichtstbijgelegen containerpark later dit jaar. Op onze laatste avond lieten we ons culinair verwennen in restaurant La Vicomté te Turenne (lees hier onze beoordeling). Tania (onze Engelse buurvrouw) werkte hier enkele dagen per week als ober en had in het geniep voor ons reeds een plaatsje gereserveerd. Bij onze aankomst werden we dan ook prompt herkend en naar ons tafeltje begeleid. Leuk en vooral lekker.

Om de monsterfiles in en rond Parijs op Paasmaandag te vermijden, besloten we zondag tegen de middag richting thuisfront te vertrekken.

Voor Inge was dit de eerste prachtige ervaring in Sarrazac. We blikken beiden dolgelukkig terug op de afgelopen 5-daagse en zijn er beiden rotsvast van overtuigd dat ons Frans avontuur een lang leven beschoren is.

Volgende week gaan Inge & ik eindelijk nog eens samen richting Sarrazac.

Donderdag 13 april heb ik een afspraak geregeld bij GMF in Brive-la-Gaillarde voor de ondertekening van een brandverzekeringspolis. Na onderzoek bleek deze verzekeringsfirma polissen met zeer goede prijs/kwaliteit verhouding aan te bieden. Bijkomend voordeel is dat wij momenteel uitsluitend de bestaande structuren (i.e. naakte gebouwen) kunnen laten verzekeren (wat dus een lagere kostprijs betekent). Later kan deze polis worden uitgebreid.

Naast enkele karweien op en rond Ozibou, plannen we ook een bezoek aan onze beide buren. En wie weet kunnen we zondag voor de eerste keer in Frankrijk paaseieren rapen…!

Gisteren dan toch bericht gekregen van Handy-man, zo noemen we tegenwoordig de verantwoordelijke van de dienst ‘Accessibilité’. De plannen waren in orde, maar toch nog niet helemaal…

Handy-man had ter hoogte van de keuken een toilet ontdekt dat niet toegankelijk was voor rolstoelgebruikers (raar, want dit toilet was al vanouds in het leven geroepen). Hij bezorgde mij een schets hoe het toilet er volgens zijn regels zou moeten uitzien. Ik kon mijn ogen bijna niet geloven: een toilet van 1,8 op 2,2m. Erger nog, dit gala-toilet paste totaal niet in ons ontwerp… Om aan de eisen te voldoen, heb ik een met enige frustratie doorspekte schets gemaakt die ik jullie zeker niet wil onthouden.

Gisterenavond hebben mijn broer en ik aangewend om de laatste (allez…) aanpassingen te verwerken. De gewijzigde plannen worden vandaag opnieuw geplot en binnenkort verstuurd.

Van dit werkje worden slechts 5 genummerde litho’s gedrukt. Uiteraard getekend & gedateerd door de kunstenaar. Wees er dus snel bij!