Afgelopen weekend zijn Inge en ik opnieuw naar de Lot afgezakt. We waren beiden vrij zenuwachtig omdat vrijdagmorgen de ondertekening van de akte plaatsvond bij onze notaris in Martel. En vermits dit onze eerste buitenlandse aankoop betreft, bracht het onbekende de onvermijdelijke spanning met zich mee. De notaris (en wijzelf) vond het allerminst nodig om de droge wetteksten woord voor woord ten berde te brengen, en verschillende keren ontstonden prettige en informatieve discussies over de bouwvergunning, de aanleg van een waterzuiveringsinstallatie en de te betalen taksen. Na ruim 2 uur lachten wij, als nieuwe eigenaars, in het zonnetje onze tanden bloot.

En raar maar waar, wij kregen ook de enige sleutel van de kleine schuur overhandigd. Bij aankomst later op de middag troffen wij daar een achtergelaten inboedel aan. Vermits ons slechts enkele uren restten, hebben we onmiddellijk een deel van de schuur vrijgemaakt en ‘ingericht’ als tijdelijke verblijfplaats. De lage temperatuur (overdag: -1.5°C / ’s nachts: -5°C) verplichtte ons tot het installeren van een aftands, deels gesloopt kacheltje. Brandhout genoeg: oude stoelen, houten palletten, kasten, deuren… Het gaf ons de mogelijkheid een uurtje langer na te genieten, alvorens onder de wol te kruipen. Die nacht werd dus bitterkoud en tegen de vroege morgen dwarrelden lichte sneeuwvlokjes uit de lucht. Leuk, ware het niet dat die sneeuwval niet meer ophield en wij tegen de middag tot kniehoogte in de sneeuw stonden. Wat zeer mooie beelden heeft opgeleverd (bekijk hier het fotoalbum). Tijdens de opruimwerkzaamheden werden we vergezeld van een, ondertussen bevriend, roodborstje. Ons dagschema voorzag geregeld opwarmmomenten voor de kachel, en onze huisvogel moet net hetzelfde hebben gedacht. Tegen de late namiddag was onze klus geklaard: de volledige schuur was ontdaan van rommel en in het aanpalende berghok was alle afval mooi gesorteerd. Klaar om naar het containerpark in Martel te worden gevoerd!

Onze harten begonnen sneller te slaan toen het vertrek dichterbij kwam. Het steile doodlopend weggetje was bedekt met een dikke sneeuwlaag. Beneden in de bocht stond een auto langs de kant, als was deze bij het naar beneden rijden van de baan gesukkeld. Wij wilden van eenzelfde lot gespaard blijven. Een bloedstollende afdaling later, reden wij aan 30 km per uur naar Brive-La-Gaillarde. Verbazend waren wij vast te stellen dat de helft van de weinige auto’s onderweg waren uitgerust met sneeuwkettingen, want volgens onze bovenbuur was dit dik sneeuwtapijt een unicum en nooit gezien sinds 1940.

Vermits het op de autostrade ook enorm lastig en vooral traag rijden was, besloten wij ons laatste nachtje te spenderen in een Kyriad hotel te Limoges. Het werd een zeer gezellige, warme nacht. Zondag bleek aan alle sneeuw- en ijsellende op de baan een einde gekomen. Gelukkig maar.

De afspraak met de notaris en de verkopende partij ligt vast. Vrijdagmorgen 27 januari worden we aan het kantoor van Notaris Vialettes te Martel verwacht. De definitieve eigendomsrechten zijn tegen die tijd een feit!

Intussen hebben we ook een onder voorwaarden goedgekeurd dossier ontvangen met betrekking tot de aanleg van de rioleringsinstallatie ofte Assainissement Non Collectif. Testen ter plaatse hebben ons vermoeden bevestigd: de bodem bestaat uit argilo-calcaire gesteenten en is quasi ondoordringbaar voor water. Dit houdt in dat een verticale zandfilter van 45m² moet worden aangelegd met drainage naar lagergelegen gedeelte van het terrein. Gezien het installeren van een dergelijk systeem grote graafmachines vereist (wees nu eerlijk, een septische tank van 7000L steek je niet zomaar onder de grond), zullen wij eerstdaags op basis van dit dossier verschillende prijsoffertes aanvragen. Gezien de installatie, alvorens deze in gebruik mag worden genomen, sowieso moet worden gekeurd door een officiële instantie kunnen wij op beide oren slapen voor wat betreft de kwaliteit van uitvoering. De enorme prijsverschillen in deze sector maken het echter zeer zinvol (zelfs onontbeerlijk) enig martkonderzoek te doen.

Hopelijk krijgt dit verhaal snel vervolg.

Na verschillende vruchteloze pogingen, is het mij dan toch eindelijk gelukt onze notaris in Frankrijk telefonisch te pakken te krijgen. Goed nieuws: het voorkooprecht is niet uitgeoefend en het nieuwe CU (Certificat d’Urbanisme) is binnen. Dit nieuwe CU was noodzakelijk, gezien het oude geen toelating verschafte tot het uitbaten van onze chambres d’hôtes en gîte.

Alle formaliteiten zijn nu rond en de ondertekening van de acte authentique kan nog deze maand plaatsvinden! Op naar Sarrazac!

Deze morgen hebben we dan toch de brief ontvangen waarin de termijn omtrent de beslissing van onze bouwaanvraag wordt meegedeeld. Dit betekent dat de bouwaanvraag officieel is aanvaard! Dit zegt nog niets over de uiteindelijke beslissing uiteraard, maar we hebben dus gegarandeerd tegen eind maart uitsluitsel over de toelating van ons bouwproject.

Een knipsel uit de bief:

"J’ai l’honneur de vous faire connaître que votre demande de permis de construire a été enregistrée sous les préférences portées dans le cadre ci-dessus. Le délai maximum d’instruction de cette demande est fixé par le code de l’urbanisme à 3 mois. La décision d’autorisation doit vous être notifiée par pli recommandé (si elle est assortie de prescriptions) avec demande d’avis de réception postal avant le 22/03/2006. Délai de base: 2 mois. Majoration pour consultation de services extérieurs: 1 mois. Dans tous les cas, je m’efforcerai de vous notifier la decision le plus rapidement possible.”

Eind november

Tijdens mijn dagelijkse rit van het werk naar huis, overdacht ik verschillende keren in welk stadium en op welke diensten onze bouwaanvraag zich op dit huidigste moment zou bevinden. Thuisgekomen was de ontnuchtering vrij groot toen ik twee, vanuit Frankrijk afkomstige, brieven in onze bus aantrof.

Brief 1 betrof een schrijven van de Service Public d’Assainissement Non Collectif, kortweg SPANC, met betrekking tot de aanvraag van een controlebezoek ter plaatse. Een controleur van deze dienst dient éénmaal voor de uitvoering van de installatie na te gaan of de voorgestelde oplossing weldegelijk mogelijk en afdoend is. Na de uitvoering dient de installatie een tweede maal te worden gecontroleerd op conformiteit met de geldende normeringen.

U weet, of u weet niet, dat de meeste Franse huizen buiten de verstedelijkte gebieden niet zijn aangesloten op een gemeenschappelijk rioleringsnetwerk. Iedere eigenaar (of soms groepering van verschillende eigenaars, bijvoorbeeld bij een verkaveling) wordt zelf verantwoordelijk gesteld voor de zuivering van eigen afvalwater. Recentelijk zijn de normen hieromtrent nogmaals aangepast (lees: strenger geworden) en bestaat per departement een dienst die zich met deze waterzuiveringsprojecten bezighoudt. Bij iedere bouwaanvraag dient eveneens een aanvraag te worden gedaan voor de verwezenlijking van een individuele waterzuiveringsinstallatie. Voor ieder perceel en bodemtype zijn er verschillende mogelijkheden om deze installatie naar behoren (lees: conform de normen) uit te voeren. Gezien onze verbouwing in een later stadium tot 25 personen zal kunnen ontvangen, diende een systeem te worden voorzien met een fosse toutes-eaux (i.e. alle afvalwater komt in deze put terecht en wordt dmv. een prefilter met automatische beluchting initieel gezuiverd) van 10.000L. In onze opstelling hebben wij ook geopteerd een afzonderlijk vetput van 500L te plaatsen waarin het sanitair en keukenafvalwater terechtkomt alvorens naar de algemene put te stromen. Vetten worden immers moeilijk afgebroken door de bacterieculturen en kunnen, bij een veelvuldig gebruik van keuken- en sanitaire installaties, het zuiveringsproces sterk vertragen.

Brief 2 betrof een schrijven van onze Franse burgervader, Monsieur le Maire. Ons bouwaanvraagdossier was niet volledig bevonden; het ontbrak ons aan een notitie met betrekking tot de veiligheid en toegankelijkheid voor gehandicapten. Immers was beoordeeld geworden dat ons project (uitbating van chambres d’hôtes en gîte) geklasseerd werd als Etablissement Recevant du Public, kortweg ERP. Gezien ik mezelf de laatste maanden grondig heb verdiept in deze Franse wetsmaterie, wist ik met de nodige zekerheid dat dat toch niet zo was (gezien enkele zeer duidelijke Articles van het Franse wetboek). Mijn gesprek met de inlichtingendienst ter plaatse draaide op niets uit. De persoon aan de andere kant van de lijn had immers opvallend weinig kaas gegeten van deze materie en kon mij enkel te woord staan met een enkele ‘Oui’ en ‘Non’. Vermits wij op voorhand de plannen hadden uitgewerkt, rekening houdende met de geldende ERP normen (op enkele kleine uitzonderingen na), heb ik maar onmiddellijk de daad bij het woord gevoerd en de gevraagde notities opgemaakt. Het heeft me de nodige tijd en moeite gekost, maar na afloop ook een zekere voldoening geschonken: ik weet nu gedetailleerd wat de wetten en normen waaraan ERP’s moeten voldoen inhouden. Dit wapent mij bij latere controles door gezagsdragende instanties.

Alvast opnieuw eens serieuze (en ook dit keer niet minder moeilijke) stap verder in het bouwaanvraagproces…

Eind oktober

Inge en ik hebben een verlengd weekend in het verschiet met als hoofddoel het indienen van onze bouwaanvraag. Sofie en Filip hebben er de dagen (en nachten) voordien keihard aan gewerkt. De (ver)bouwers onder jullie weten hoe dat gaat… om tot een perfect ontwerp dat zowel aan functionaliteits- als budgeteisen voldoet wordt doorgaans een (langzaam) iteratief proces (beroepsmisvorming) doorlopen: ontwerp en schetsen maken, bijsturen, voorontwerp uittekenen, wijzigingen doorvoeren, plannen tekenen, toch nog iets over het hoofd gezien, dan nog maar een keer de plannen aanpassen… Vermits het bij ons echter supersnel moest gaan, was een stevige eindspurt noodzakelijk. Inge en ik zijn hen dan ook uiterst dankbaar voor de geleverde prestaties, want zeg nu zelf, de plannen zijn schitterend. Het ontwerp zit van voor naar achter en van onder naar boven als een 3D-puzzel perfect in elkaar.

Donderdagnacht keerden wij omstreeks 1 uur van bij Sofie en Filip naar huis, mét de definitieve bouwaanvraagdocumenten in onze handen. Anderhalf uur later: als door het dolle heen werden wij gewekt door een veel te luide radiostem. Vermits we wilden voorkomen om rond Parijs uren in de file te slijten, vertrokken wij om 3 uur vanuit Gent. De rit verliep, zoals verwacht, geolied.

We kwamen rond 11 uur aan in Martel (op 12 km van deelgemeente Sarrazac). Samen een wandeling gemaakt door het mooie dorp met overdekte marktplaats en zoals het hoort, een ‘café’ op het terras van een plaatselijke taverne. De sfeer was tamelijk gespannen. Hadden we wel alle benodigde documenten meegenomen? Zouden de plannen voldoende uitgewerkt zijn? Wat met de aanvraag voor de eigen waterzuivering? Hoe zou de burgemeester reageren op nieuwe toekomende ‘expats’ in de gemeente? Mijn hoofd werd continu bestookt met onbeantwoorde vragen. Noem het onvrijwillige zelfkastijding.

De opening van het gemeentenhuis van Sarrazac (zoals in de vele kleine franse gemeenten slechts enkele keren per week geopend (want de boer, hij ploegde voort): maandag, woensdag en vrijdag van 15 tot 18 uur, dinsdag van 9 tot 12 uur) naderde. Omstreeks 16 uur dienden wij uiteindelijk onze bouwaanvraag in. De reactie van onze plaatselijke burgemeester was een ware openbaring: “J’en ai jamais vu une telle belle demande de permis de construire. La qualité est supérieure.”. Wij waren in de hemel en konden zeer tevreden ons weekend verderzetten. Terloops werden wij aangesproken door plaatselijke inwoners; bleek dat de kat van dat éne mevrouwtje in een boom was gekropen omdat een supergrote onbekende hond zomaar haar tuintje had betreden. Het mysterie van deze onbekende hond bleek uiteindelijk zichzelf te hebben opgelost. Wij moeten dringend op cursus ‘Lots’ Frans voor beginners. Want alleen had ik niet de helft van dit mooie verhaal kunnen reproduceren…

Daarop keerden we onze kar richting Mas Ponchet op enkele minuten daarvandaan. Nog enkele foto’s nemen en een leuke wandeling op en rond het gebouw en de aangrenzende weilanden. Was de ‘acte authentique’ al maar getekend… De volgende dagen planden we een tocht doorheen de Lot. Achtereenvolgens bezochten wij verschillende prachtige bezienswaardigheden, met als hoogtepunten: Gouffre de Padirac, Rocamadour en Saint-Cirque Lapopie.

Enig minpuntje: eind oktober nog een kampeerplaats vinden in dit zomers druk bezocht gebied bleek een uitdaging op zich.

Begin september.

Samen met Filip, Sofie en mijn vader vertrekken we vrijdagnacht rond 2 uur richting Sarrazac. Inge moet spijtiggenoeg werken en kan ons dus niet vergezellen. Na een stevige rit maken we omstreeks 10 uur een eerste stop in Martel (neen, geen Cognac!). Toeval of niet, maar bij ons bezoek blijkt dat de markt met lokale streekspecialiteiten op het prachtig overdekte dorpsplein net aan de gang is. We kuieren langs de verschillende kraampjes en zijn het er allen over eens dat hier lekkere verse etenswaren (foie gras, terrine de canard, allerlei vers geoogste groenten, geitenkaas AOC Rocamadour, wijn (in vrac) van de lokale wijnboer…) te verkrijgen zijn.

Daarna rijden we langs de prachtig kronkelende binnenwegjes naar Sarrazac (14km). Deze weg leidt ons langs de verschillende notenboomplantages en oude eikenbossen (hey, truffels…). Sarrazac is een klein okerkleurig dorpje gelegen in een dal van de Causse de Martel. Het telt een 30-tal huizen. Zoals in vele dorpjes in Frankrijk is de Mairie slechts enkele halve dagen per week open en kunnen we hier op zaterdag uiteraard geen verdere info omtrent ons project inwinnen. Een 4-tal kilometer verder bereiken we onze eindbestemming: Mas Ponchet. Vanaf de route D803 hebben we een mooi zicht op de hoger gelegen schuur en landerijen. Via een smal doodlopend straatje geraken we ter plekke.
Mijn metgezellen zijn meteen bevangen door de omgeving, omvang en mogelijkheden. Samen verkennen we de schuur en landerijen. Filip en Sofie starten onmiddellijk met de opmetingen van de gebouwen (dit blijkt al snel een meer dan serieuze opdracht te zijn!). Rond 12u30 rijden we richting Turenne voor een eenvoudige, lekkere maaltijd (lokale boekweitpannekoeken met geitenkaasje en verse walnoten…). We drinken precair een glas lokaal gebrouwen cider op ons project.

Tegen 14u keren we terug naar de schuur, want ik had voor de tweede maal een afspraak geregeld met de makelaar om een antwoord te krijgen op een reeks openstaande vragen. Mijn vader en ik hebben die man liefst twee uur non-stop met vragen bestookt. Na zijn vertrek waren we er beiden van overtuigd met een oprechte makelaar zaken te kunnen doen. Door zijn jarenlange ervaring kon hij ons een afdoend antwoord verschaffen op alle vragen. Een pluspunt: de vorige eigenaar had reeds een Certificat d’Urbanisme (CU) aangevraagd met de toelating de schuur om te bouwen tot woonhuis. Weeral een stap verder…
We hebben Mr. Chassagne gezegd ten laatste begin volgende week een bod te doen! En zo gebeurde het ook.

Kort daarna kregen we een tegenbod van de eigenaars, dat voor ons aanvaardbaar was. Mits enkele bijkomende opschortende voorwaarden (verkrijgen van hypothecaire lening, verkrijgen van permis de construire en mogen verwezelijken van ons project, afwezigheid van termieten, lood en asbest) hebben we daarop het Compromis de Vente ontvangen en ondertekend teruggestuurd.

Begin augustus.

De idee is ons de eerste keer in gedachten gekomen tijdens onze huwelijksreis door Griekenland en Turkije. ‘Zou jij het zien zitten om binnen een aantal jaar naar het buitenland te verhuizen en daar een ‘zuidelijk’ leven te leiden?’ Het antwoord is verscheidene keren door ons beiden positief bevestigd. Tijdens onze rondreis toetsten we spontaan de bezochte plaatsen aan onze verwachtingen. Na die zalige reis is dit idee nooit meer uit onze hoofden verdwenen. Ikzelf (en iedereen die mij een beetje kent, zal dit onmiddellijk beamen) vatte snel de koe bij de horens en begon een wekenlange zoektocht op het internet naar onze ideale bestemming.

Die zoektocht startte in Griekenland, maar al vrij snel werd duidelijk dat dit niet voor ons was weggelegd. Vermits wij een te verbouwen pand zochten, moest de lokatie gemakkelijk bereikbaar zijn. Frankrijk misschien? Het is een enorm cliché, maar La Douce France heeft nu eenmaal veel te bieden en blijft vanuit België toch gemakkelijk bereikbaar. Gezien de omvang van het land zijn we genoodzaakt om op voorhand een duidelijke keuze te maken betreffende de streek. Onze eisen: veel zon, authentiek te renoveren gebouw, rustig gelegen, mooi stuk grond, grote bewoonbare oppervlakte (>500m2) én betaalbaar. Al snel was duidelijk dat dergelijke eigendommen moeilijk te vinden zijn. Na goed zoeken had ik op enkele weken tijd een eerste lijstje verzameld van een vijftal interessante panden, gelegen in de Lot (noorden van de Midi-Pyrénées).

Eind augustus.

Ik heb samen met Inge een verlengd weekend naar de Lot gepland. Ik heb ervoor gezorgd dat we daar verschillende eigendommen kunnen bezoeken. Gezien wij nog nooit in deze streek hebben rondgetoerd, leggen we onze verwachtingen niet te hoog. Zaterdagmorgen bezoeken we samen met een makelaar het eerste eigendom. Het betreft een oude authentieke schuur met bijgebouw op en met 1,5 hectare grond. Prachtig gelegen op een westelijk georiënteerde helling met subliem uitzicht over het hellend landschap en de stad Turenne. De schuur is opgetrokken uit plaatselijk ontgonnen kalkzandsteen en heeft een potentiële bewoonbare oppervlakte van 600m2. Het is ons al snel duidelijk dat dit renovatieproject een niet te onderschatten omvang heeft.

De omgeving van het dorpje Sarrazac is onbezoedeld en echt ‘frans’. Ik ben onmiddellijk verkocht en vind het niet meer nodig om nog andere gebouwen te bekijken. Inge relativeert de ontdekking. Samen hebben we tijdens dat weekend een vijftal eigendommen bezocht: een oude watermolen nabij Figeac (jammer van de ligging nabij een drukke autoweg), een gelijkaardige schuur rond Figeac (onaantrekkelijk platteland) en een authentiek huis plus schuur aan de rand van een groot bos (mooi, maar te afgelegen).

Terug thuis alles nogmaals goed op een rijtje gezet. Willen we dit echt? Hebben we er de nodige inspanningen voor over? Is het financieel haalbaar? Zijn we wel ‘goe’ bezig?

Vrij snel was onze beslissing genomen een bod te doen op de schuur te Sarrazac. Echter voor dit project (i.e. omvormen van een schuur tot woonhuis en chambres d’hôtes) is een bouvergunning noodzakelijk. Dus extra info inwinnen omtrent mogelijkheden en verplichtingen bij verbouwing in het departement van de Lot is een absolute noodzaak. Gelukkig hebben we een koppel knappe architecten (Sofie en Filip) aan onze kant staan die deze uitdaging met ons wilden aangaan.  Een onderzoek en opmeting ter plaatse drong zich op.